Mijn pad deel 8 Hoe bramen knippen me redde

“We hoeven deze foto’s niet eens te laten ontwikkelen, want ik vond het er eng.”

Dat zei ik tegen mijn moeder over de foto’s van het huis in Frankrijk, ondanks dat ik diep van binnen een enorm enthousiasme voelde. In het vorige deel van deze serie vertelde ik hoe dit huis ‘toevallig’ op ons pad kwam. Maar wat ik nog niet deelde was dat deze tegenstelling in mij de symptomen waren van een zeer depressieve periode in mijn leven.

De overgang die alles veranderde

Op de lagere school ging ik met plezier naar school. Elke dag 15 minuten fietsen naar school in ons dorp, goede cijfers, één goede vriendin. Niets aan de hand. Maar de overgang naar het Gymnasium in Rotterdam was enorm. Plotseling zat ik tussen kinderen uit zeer rijke gezinnen en hoogbegaafde leerlingen die alles leken te weten nog voor het werd uitgelegd. Ik werd als ‘boerin’ bestempeld omdat ik uit een klein dorp kwam. Maar het grootste probleem was dat ik mezelf begon te vergelijken met die topleerlingen die tien na tien haalden zonder te leren. In korte tijd raakte ik het vertrouwen in mezelf volledig kwijt.

Mijn vader wilde vanuit de beste bedoelingen zorgen dat ik zelfstandig zou worden, nooit afhankelijk van een man. “De tijden zijn veranderd, een slimme meid is op haar toekomst voorbereid.” Altijd gefocust op cijfers, bij elk moment van ontspanning: “Je kunt beter je huiswerk gaan maken.” Langzamerhand zag ik het niet meer zitten. Ik ging me verzetten, had veel verzuim, besteedde bijna geen tijd meer aan huiswerk. Logisch gevolg: ik bleef zitten.

Een totaal andere wereld

Halverwege de tweede klas stapte ik over naar een andere school. Ook VWO met latijn, maar minder strikt, minder prestatiegericht. In een echte buurt waar mensen elkaar kennen. Maar ook ruwer, met meer criminaliteit. Ik maakte veel nieuwe vrienden, kwam met veel mensen in contact en raakte geïnteresseerd in alle culturen en verhalen om me heen. Mijn wereld werd groter, ik leerde veel levenslessen. Maar daar zat ook het probleem.

De last van andermans ellende

Mensen deelden hun verhalen met mij. Mensen die illegaal in Nederland woonden, gevlucht van geweld, uitbuiting, maar hier in angst leefden. Ingezet voor drugshandel of andere criminele activiteiten. Mijn beste vriendin stond op het punt uitgehuwelijkt te worden, terwijl haar moeder aan de drank zat en haar conservatief islamitische vader dreigde haar mee naar Turkije te nemen. Een andere vriendin had op haar 15e een kind gekregen dat van haar was afgenomen. Een vriendin die thuis te maken had met armoede en drank, en in de zomer ervoor verkracht was.

Ik trok het me veel te veel aan. Ik wilde iedereen helpen en liet dat voorgaan op school. Een vriendin in tranen kun je niet afkappen omdat de pauze voorbij is. Iemand die zijn huis uit wordt gezet heeft een plaats nodig. Een verwaarloosde hond omdat iemand al zijn geld aan drugs uitgeeft kun je niet mee de klas innemen…

Ondanks dat de problemen niet de mijne waren, deed het me veel.

Het diepste dal

Langzamerhand raakte ik steeds depressiever. Mijn cijfers waren zwaar onvoldoende. Mijn vader was inmiddels ziek en kon niet meer werken, dus was altijd thuis. Ik probeerde hem zoveel mogelijk te ontlopen door zo min mogelijk thuis te zijn. Bij school rondhangen, bij vriendinnen slapen. Mijn moeder had haar eigen bedrijf en was altijd aan het werk. Mijn vrienden wilde ik niet lastigvallen met mijn problemen, want die hadden hun eigen ellende.

Nadat ik een illegale vriend uit een drugspand moest halen waar nonchalant een pistool op de salontafel lag, werd het me te veel. Al die ellende en angst van anderen, maar nu ook van mij. Ik durfde niet meer naar school en raakte steeds depressiever. Ik kon het met niemand delen. Mijn ouders wisten niets van mijn leven en ik was bang dat ze het zouden afkeuren en me zouden verbieden om te gaan met mijn vrienden, die mijn hulp juist zo nodig hadden. Bovendien vond ik mezelf wijs genoeg om het zelf op te lossen.

Ik werd ziek, durfde er zelf niet naar te kijken, kwam mijn bed niet meer uit. Niets interesseerde me meer, school niet, vrienden niet. Ik ‘bestond’ meer dan dat ik echt leefde. Geen vertrouwen dat daar ooit nog een uitweg voor zou ontstaan en geen behoefte om daar naar te zoeken.

Het eerste sprankje licht

Voor mijn ouders was het inmiddels duidelijk dat het echt niet goed ging. Mijn moeder deed er alles aan om me weer op te vrolijken. Uiteindelijk ging ze mee naar school om te bespreken dat ik niet meer terug kwam en na de zomervakantie naar een andere school zou gaan.

Hierna ging het langzamerhand beter, al duurde dat nog wel maanden. De grote doorbraak startte in de vakantie op de camping in Frankrijk toen we naar ons toekomstige huis gingen kijken (zie het voorgaande verhaal in deze serie). Dat was voor het eerst dat ik het principe enthousiasme weer kon ervaren.

Nog beter ging ik me voelen toen we terug naar Frankrijk gingen. Van wie was het huis? Waar moesten we zijn om het te kopen? Hoe komen we aan elektriciteit? Stromend water? Riolering? Die was er niet. Hoe regelen we een aannemer voor een septic tank?

Ik had weer een doel in mijn leven. Maar deze keer was het positief, iets opbouwends. Geen problemen en ellende van anderen die ik me veel te veel aantrok.

Terug naar mezelf door de natuur

Het werk dat daarna begon, bracht me langzaam weer terug naar mezelf. Weken lang gingen mijn vader en ik dag in dag uit, ‘s morgens vroeg naar ons nieuwe huis om daar tot het donker werd bramen te knippen en vlierbomen te zagen. We zaten van top tot teen onder de schrammen, maar langzamerhand ontdekten we steeds meer van ‘ons huis’ terwijl we het ‘uitpakten’ door de overgroeiing te verwijderen. “Oh, kijk nou, hier is een trap!”

Het hebben van een project en het buiten werken in de natuur, er waren zoveel vogels, de natuur had de gebouwen echt overgenomen, brachten me weer helemaal terug naar mezelf. Voor mij persoonlijk was dit een enorme doorbraak: opkrabbelen uit een diep dal.

Maar dit was pas het begin. De energetische ontwikkeling die ik hier later zou doormaken had ik toen niet voor mogelijk kunnen houden.

Patronen uit vorige levens

Het heeft jaren geduurd voordat ik terug durfde te kijken naar die periode. Om het af te kunnen sluiten en te verwerken. Pas toen ontdekte ik hoeveel invloed het nog steeds op mijn leven had.

Uit zelfbescherming had ik mezelf aangeleerd afstandig te zijn. Oppervlakkige relaties. Niet doorvragen. Niet doorlaten dat het me raakte.

Maar mensen die hulp nodig hadden bleven op mijn pad komen. Mensen gevlucht uit Iran, uit Israel. Verhalen over leven in oorlogsgebieden, over angst, over altijd een gasmasker bij je moeten hebben als je boodschappen doet.

Langzamerhand leerde ik er beter mee omgaan. Wel luisteren, maar me er niet meer door laten meeslepen. Inmiddels leerde ik ook steeds meer over de energetische wereld, en draaide de gesprekken steeds vaker daarom: de invloed van negatieve energie, de zin van het leven, wat gebeurt er met je als je dood gaat.

Depressieve periodes bleven ook hierna nog onderdeel van mijn leven, zelfs heftiger, maar steeds geïnitieerd door iets anders. Want dat is hoe het leren op aarde werkt: steeds opnieuw met hetzelfde in aanraking komen in andere situaties om ervan te leren en te groeien.

En ook in contact komen met de zware verhalen is in mijn geval een belangrijk onderdeel van waarom ik als ziel gekozen heb om naar de aarde te komen. Tijdens verwerkingen uit vorige levens kwam steeds hetzelfde principe naar voren: ik werd onterecht behandeld, kon daar niet mee dealen, en sloot mezelf af om als kluizenaar te leven. Of ik offerde mezelf op om anderen te beschermen omdat ik het onrecht niet aankon. Twee verschillende kanten van dezelfde medaille.

Mijn levensles en taak

De opdracht die ik daarom aan mezelf gesteld heb: mezelf open blijven stellen voor de verhalen en problemen van anderen, mensen helpen op energetisch en spiritueel vlak zoveel als ik kan, maar zonder het me te veel te laten beïnvloeden. Dus nooit meer ten koste van mezelf.

Mensen met heftige praktische of psychische problemen verwijs ik door naar professionele hulp, want dat is mijn taak niet. Mijn kracht ligt puur in het energetische en spirituele: de invloed van energie duidelijk maken en hulp leren ontvangen vanuit jezelf en vanuit het licht.

Nog altijd heb ik last van depressieve periodes. Maar ik ben er niet meer angstig voor en laat me er niet meer in meetrekken. Ik herken het en ga actief aan de slag om het om te draaien.

Jouw eigen pad ontdekken

Iedereen heeft zijn eigen lessen te leren in dit leven. Soms gaat dat via heftige ervaringen, soms via subtielere inzichten. De kunst is om te leren wat jouw ziel je probeert te laten zien, zonder erin te verdrinken.

In de online groepscursus leer je precies dat. Niet alleen energetisch schonen en jezelf beschermen tegen negatieve energie, maar vooral: contact maken met je innerlijke stem. Leren leven op gevoel, waarbij je de sturing van je ziel herkent en volgt. Je leert over incarnatie, waarom je hier bent, en over de groei van ziel en geest. Over verwerken uit vorige levens en karma. Over hoe je ingevingen ontvangt zonder overweldigd te raken.